Kłopotliwy łojotok

Łojotok jest zmorą wielu nastolatek i dojrzałych kobiet. Jest nieestetyczny i krępujący, a co najważniejsze stanowi podłoże rozwoju zmian trądzikowych w postaci pryszczy i zaskórników. Cera łojotokowa jest lśniąca,  kilka godzin po umyciu wygląda tak, jakby była posmarowana oliwą. Ujścia gruczołów łojowych, czyli pory są rozszerzone, szczególnie w strefie T.

Łojotok jest wynikiem nadmiernej pracy gruczołów łojowych. Są one nieodłączną częścią mieszków włosowych. Mają kształt grona, a ich produktem jest rzadki, żółtawy łój czyli sebum. Ich  rozmieszczenie na skórze jest nierównomiernie. Znajduje się  ich najwięcej na skórze owłosionej głowy, w strefie T na twarzy oraz na mostku i na plecach, głównie w okolicy międzyłopatkowej. Dolna połowa ciała posiada stosunkowo niewiele gruczołów łojowych, natomiast na dłoniach i stopach nie ma ich w ogóle.

Ilość łoju wytwarzanego przez gruczoły łojowe zależy od kilku czynników. Należą do nich wiek, hormony płciowe /głównie androgeny/, skłonności genetyczne, warunki zewnętrzne czyli temperatura i wilgotność otoczenia. Wytwarzanie łoju podlega wahaniom w różnym wieku. Jest wzmożone u noworodków, znacznie zmniejsza się u dzieci, by nasilić się ponownie w okresie dojrzewania.

Odmianą łojotoku oleistego jest łojotok suchy. Ta pozornie paradoksalna sytuacja ma miejsce wtedy, kiedy warstwa rogowa naskórka jest rozluźniona na skutek stanu zapalnego i od razu absorbuje wytwarzany łój.

Rozróżnienie tych dwóch rodzajów łojotoku jest ważne ze względu na odmienną pielęgnację skóry w obu tych stanach.

Reklamy

Dlaczego tak trudno wyleczyć trądzik

 

Trądzik pospolity stanowi duży problem terapeutyczny. Leczenie trwa długo, nawet do 10 lat i wymaga od pacjenta systematyczności, cierpliwości, odpowiedniej pielęgnacji cery, regularnego kontaktu z dermatologiem.

Z powodu braku rzetelnej wiedzy na temat tej choroby, wielu pacjentów przerywa leczenie po uzyskaniu poprawy, po czym następuje nawrót i dlatego wiele osób ma wrażenie, że trądzik jest nieuleczalny.

Systematyczne, wielopoziomowe leczenie zapobiega powstawaniu blizn potrądzikowych. To nic, że  w trakcie leczenia będą pojawiać się pryszcze.
Na pewno będą bardziej powierzchowne, szybciej znikną i nie zostawią śladów. Kilka ostatnich lat przyniosło nowe metody leczenia trądziku i zmian potrądzikowych. Powstała cała gama peelingów chemicznych, które wspomagają leczenie zaskórników i zmian zapalnych, poprawiają wygląd skóry i zapobiegają nawrotom.Obecnie w leczeniu trądziku ważne jest holistyczne podejście do pacjenta, które polega na:

– ustaleniu rodzaju cery
– doborze odpowiednich środków do mycia i pielęgnacji
– systematycznym, długotrwałym leczeniu zewnętrznym wspomaganym terapią IPL, peelingami dermatologicznymi,  mikrodermabrazją korundową

 

 

Oczyszczanie cery trądzikowej

W leczeniu trądziku bardzo ważnym elementem  jest  prawidłowa pielęgnacja cery.

Podstawowe wskazówki jakie daję pacjentom to:  nie dotykać skóry twarzy,  nie drapać,  nie wyciskać pryszczy i  wągrów, stosować systematycznie zalecone preparaty oraz używać odpowiednio dobranych kosmetyków do pielęgnacji domowej.

Prawidłowo dobrany preparat do mycia jest ważnym elementem w leczeniu trądziku.
Warto używać dobrych, łagodnych  żeli lub płynów micelarnych , nie przeładowanych chemią.  Środek do mycia twarzy powinien dobrze oczyszczać twarz i regulować łojotok bez nadmiernego wysuszania skóry. Twarz należy myć dwa razy dziennie,  nie częściej. Częste mycie twarzy w ciągu dnia powoduje przesuszenie skóry i paradoksalnie nasila łojotok. Myjąc się  3-4 razy dziennie uzyskujemy więc efekt odwrotny do zamierzonego.

Jeżeli  łojotok jest nasilony i  buzia świeci się w ciągu dnia,  można ją oczyszczać  rano i po południu  ziołowym  tonikiem.

Gdy dochodzi do przesuszenia cery trądzikowej, wówczas myjemy twarz łagodnym żelem tylko wieczorem a rano samą wodą. Na noc stosujemy lek lub dermokosmetyk, a rano preparat nawilżający. Nadmierne przesuszenie skóry może spowodować nasilenie zmian zapalnych.

Trądzik z drapania

Trądzik z drapania to  umiarkowany, powierzchowny trądzik grudkowy regularnie rozdrapywany. Częste drapanie,  wyciskanie i dotykanie zmian zapalnych z biegiem czasu wchodzi w nawyk, a nawet staje się nałogiem. Prowadzi do powstania brzydkich blizn i przebarwień, które są trudne do wyleczenia.

Trądzik z drapania   wbrew pozorom występuje dość często. Dotyczy zarówno nastolatek jak i kobiet dojrzałych. U podłoża tego zjawiska leży psychonerwica, brak samoakceptacji, zniecierpliwienie długotrwałym leczeniem oraz mylne przekonanie, że rozdrapanie pryszcza do krwi spowoduje jego natychmiastowe zniknięcie.

Trądzik z drapania zlokalizowany jest na twarzy, plecach, dekolcie oraz ramionach-wszędzie tam, gdzie można sięgnąć ręką.

Skóra na plecach i dekolcie regeneruje się trudniej, dlatego blizny powstające na skutek drapania w tych miejscach wymagają dłuższego leczenia.