Jak się pozbyć blizn po trądziku

Trądzik zostawia dwa rodzaje śladów na skórze. Są to przebarwienia oraz blizny zanikowe. Zarówno przebarwienia, jak i blizny zanikowe powstają na skutek procesu zapalnego towarzyszącego trądzikowi średnio głębokiemu i głębokiemu.

Przebarwienia potrądzikowe są zmianami powierzchownymi i dlatego można je całkowicie usunąć.
Leczenie ich polega na stosowaniu w domu dermokosmetyków zawierających kwas migdałowy, glikolowy lub mlekowy oraz na wykonywaniu w gabinecie mocnych peelingów złuszczających.

Blizny zanikowe powstają na skutek źle leczonego, głębokiego trądziku zapalnego. Usunięcie ich jest trudne, a w przypadku głębszych blizn, często niemożliwe. Można je jedynie spłycić.
Najbardziej podatna na powstawanie blizn jest skóra twarzy i pleców.

Trądzik prawidłowo leczony od samego początku, nie zostawia blizn. Jeżeli mamy do czynienia z nasilonym, głębokim trądzikiem, który nie reaguje na leczenie zewnętrzne, należy włączyć doustną terapię retinoidami żeby nie dopuścić do powstania blizn.
Najnowszą i najbardziej skuteczną metodą leczenia zanikowych blizn potrądzikowych są zabiegi laserem frakcyjnym popularnie zwanym fraxelem. Zabiegi wykonuje się co 4 tygodnie, a ich ilość zależy od stopnia nasilenia blizn.

Innym rozwiązaniem jest leczenie blizn techniką mikronakłuwania. Dermapen to urządzenie zaopatrzone w precyzyjną głowicę zakończoną małymi igiełkami, które nakłuwając blizny stymulują skórę do odnowy. Mikrourazy w postaci nakłuwania pobudzają fibroblasty do produkcji kolagenu i elastyny. W efekcie dochodzi do przebudowy skóry, poprawy jej gęstości i elastyczności, co skutkuje spłyceniem blizn.

Zabiegi dermapenem sa bezpieczne i niebolesne. Można je wykonywać co 3-4 tygodnie.

Reklamy

Leczenie zewnętrzne trądziku

Leczenie trądziku powinno spełniać kilka zadań. Głównym jego celem jest unormowanie nieprawidłowego rogowacenia ujść gruczołów łojowych, czyli „odetkanie porów”.
Kolejne zadania to:
-redukcja łojotoku
– obniżenie ilości bakterii z grupy Propionibacterium acnes, kolonizujących mieszki włosowe
– opanowanie stanu zapalnego
– zapobieganie tworzeniu się blizn

Wszystkie te cele można osiągnąć u  dużej grupy pacjentów pacjentów głównie za pomocą leczenia zewnętrznego, pod warunkiem, że jest ono prowadzone systematycznie i długofalowo.
Leczenie zewnętrzne powinno być „szyte na miarę”, czyli dostosowane indywidualnie do każdego pacjenta. Istotnym warunkiem jest cierpliwość, systematyczność  oraz stosowanie się do zaleceń lekarza.

Do leków najczęściej zalecanych w terapii zewnętrznej należą: kwas azelainowy, nadtlenek benzoilu, klindamycyna, erytromycyna, retinoidy, kwas salicylowy.

Wskazane jest naprzemienne stosowanie dwóch preparatów o różnych mechanizmach działania.  Wzmacnia to efekt terapeutyczny i zapobiega powstawaniu lekooporności.

 

Trądzik z drapania

Trądzik z drapania to  umiarkowany, powierzchowny trądzik grudkowy regularnie rozdrapywany. Częste drapanie,  wyciskanie i dotykanie zmian zapalnych z biegiem czasu wchodzi w nawyk, a nawet staje się nałogiem. Prowadzi do powstania brzydkich blizn i przebarwień, które są trudne do wyleczenia.

Trądzik z drapania czyli przeczosowy  wbrew pozorom występuje dość często. Dotyczy zarówno nastolatek jak i kobiet dojrzałych. U podłoża tego zjawiska leży psychonerwica, brak samoakceptacji, zniecierpliwienie długotrwałym leczeniem oraz mylne przekonanie, że rozdrapanie pryszcza do krwi spowoduje jego natychmiastowe zniknięcie.

Trądzik z drapania zlokalizowany jest na twarzy, plecach, dekolcie oraz ramionach-wszędzie tam, gdzie można sięgnąć ręką.

Skóra na plecach i dekolcie regeneruje się trudniej, dlatego blizny powstające na skutek drapania w tych miejscach wymagają dłuższego leczenia.