Nadtlenek benzoilu

Nadtlenek benzoilu jest jednym z głównych leków stosowanych zewnętrznie w leczeniu trądziku. Został zarejestrowany w Niemczech jako lek przeciwtrądzikowy 40 lat temu, w 1974. Od tej pory jego kariera nieustannie trwa. Najnowsze technologie pozwalają stosować go w postaci żeli, kremów oraz środków myjących.

Nadtlenek benzoilu, w skrócie BPO / z ang benzoile peroxide/ dobrze przenika przez warstwę rogową naskórka wykazując powinowactwo do gruczołów łojowych. Ma działanie keratolityczne, przeciwłojotokowe i antybakteryjne.
Po nałożeniu na skórę cząsteczki nadtlenku benzoilu rozkładają się uwalniając aktywny tlen. Tlen niszczy beztlenowe bakterie Propionibacterium acnes, odpowiedzialne za stan zapalny w trądziku.

Wieloletnie obserwacje wykazały, że stosowanie BPO w terapii miejscowej jest bezpieczne.

W aptekach dostępne są bez recepty następujące preparaty zawierające nadtlenek benzoilu:

krem Brevoxyl – 4% BPO, Akneroxid żel 5%, Akneroxid żel 10%, Benzacne żel 5%, Benzacne żel 10%, Lubexyl, zawiesina do mycia – 4% BPO

Preparaty z nadtlenkiem benzoilu należy stosować ostrożnie, zaczynając od niższych stężeń, gdyż często powodują przesuszenie i podrażnienie skóry, szczególnie na początku leczenia.

Należy je stosować na noc. Rano można uzupełnić leczenie lekkim kremem nawilżającym.

Reklamy

Leczenie zewnętrzne trądziku

Leczenie trądziku powinno spełniać kilka zadań. Głównym jego celem jest unormowanie nieprawidłowego rogowacenia ujść gruczołów łojowych, czyli „odetkanie porów”.
Kolejne zadania to:
-redukcja łojotoku
– obniżenie ilości bakterii z grupy Propionibacterium acnes, kolonizujących mieszki włosowe
– opanowanie stanu zapalnego
– zapobieganie tworzeniu się blizn

Wszystkie te cele można osiągnąć u  dużej grupy pacjentów pacjentów głównie za pomocą leczenia zewnętrznego, pod warunkiem, że jest ono prowadzone systematycznie i długofalowo.
Leczenie zewnętrzne powinno być „szyte na miarę”, czyli dostosowane indywidualnie do każdego pacjenta. Istotnym warunkiem jest cierpliwość, systematyczność  oraz stosowanie się do zaleceń lekarza.

Do leków najczęściej zalecanych w terapii zewnętrznej należą: kwas azelainowy, nadtlenek benzoilu, klindamycyna, erytromycyna, retinoidy, kwas salicylowy.

Wskazane jest naprzemienne stosowanie dwóch preparatów o różnych mechanizmach działania.  Wzmacnia to efekt terapeutyczny i zapobiega powstawaniu lekooporności.