Drobny początek dużych zmian

Mikrozaskórnik to pierwotny, najwcześniej pojawiający się wykwit w trądziku. Mimo że nie jest widoczny gołym okiem, stanowi punkt wyjścia do rozwoju zmian zapalnych.

Mikrozaskórniki tworzą się w wyniku nadmiernego rogowacenia ujść gruczołów łojowych. Są pierwszym sygnałem nieprawidłowej pracy czyli dysfunkcji gruczołów łojowych i zasadniczym czynnikiem w powstawaniu trądziku. Mimo, że nie widać ich na powierzchni skóry, stanowią przeszkodę utrudniającą odpływ łoju z mieszka włosowego.

Proces tworzenia się mikrozaskórników może być zapoczątkowany przez następujące czynniki:

– nieprawidłowy skład łoju: niedobór kwasu linolenowego, lub nadmiar wolnych kwasów tłuszczowych
– podwyższony poziom androgenów

Konsekwentne ich zwalczanie  zapobiega rozwojowi zmian trądzikowych takich jak zaskórniki i grudki zapalne. Dobre efekty daje tu połączenie terapii złuszczających z leczeniem przyczynowym. Główną grupą leków działających przyczynowo są retinoidy. Miejscowe działanie retinoidów polega na leczeniu i zapobieganiu powstawaniu mikrozaskórników.

Preparaty złuszczające to głównie kwas salicylowy, trójchlorooctowy, azelainowy, retinowy oraz cała grupa  alfa hydroksy kwasów. Najlepiej stosować je w formie peelingów dermatologicznych, wykonywanych w gabinetach lekarskich i kosmetologicznych.

Peelingi lecznicze można stosować co 4-6 tyg. Są dobrym narzędziem do walki z mikrozaskórnikami.

Reklamy

Leczenie zewnętrzne trądziku

Leczenie trądziku powinno spełniać kilka zadań. Głównym jego celem jest unormowanie nieprawidłowego rogowacenia ujść gruczołów łojowych, czyli „odetkanie porów”.
Kolejne zadania to:
-redukcja łojotoku
– obniżenie ilości bakterii z grupy Propionibacterium acnes, kolonizujących mieszki włosowe
– opanowanie stanu zapalnego
– zapobieganie tworzeniu się blizn

Wszystkie te cele można osiągnąć u  dużej grupy pacjentów pacjentów głównie za pomocą leczenia zewnętrznego, pod warunkiem, że jest ono prowadzone systematycznie i długofalowo.
Leczenie zewnętrzne powinno być „szyte na miarę”, czyli dostosowane indywidualnie do każdego pacjenta. Istotnym warunkiem jest cierpliwość, systematyczność  oraz stosowanie się do zaleceń lekarza.

Do leków najczęściej zalecanych w terapii zewnętrznej należą: kwas azelainowy, nadtlenek benzoilu, klindamycyna, erytromycyna, retinoidy, kwas salicylowy.

Wskazane jest naprzemienne stosowanie dwóch preparatów o różnych mechanizmach działania.  Wzmacnia to efekt terapeutyczny i zapobiega powstawaniu lekooporności.

 

Retinoidy w leczeniu trądziku

Retinoidy to ważna grupa leków stosowanych w leczeniu trądziku. Pod względem chemicznym są pochodnymi witaminy A. Odgrywają istotną rolę w terapii trądziku, ponieważ hamują proces tworzenia się zaskórników, zmniejszają łojotok i zmniejszają stan zapalny.  Mają więc działanie wielokierunkowe i dlatego są skuteczne. Stosuje się je w formie doustnej i zewnętrznej. Preparaty zewnętrzne zawierające retinoidy są aplikowane na skórę w postaci żeli i kremów. Do najbardziej znanych należą: Differin krem i żel, Isotrex żel, Locacid krem i dwuskładnikowy preparat Epiduo, który oprócz retinoidu zawiera nadtlenek benzoilu.
Trądzik jest dolegliwością przewlekłą, o nawrotowym charakterze. Po wyleczeniu ostrego stanu duże znaczenie ma więc prowadzenie tak zwanej terapii podtrzymującej. Retinoidy odgrywają ważną rolę jako element składowy tej terapii. Prowadzi się ją przez kilka miesięcy,  po zakończeniu doustnego lub miejscowego leczenia antybiotykami. W pierwszym okresie stosowania retinoidy mogą spowodować przejściowe zaostrzenie zmian zapalnych, co  skłania wiele osób  do przerwania terapii.

Główne działania niepożądane retinoidów stosowanych miejscowo to: podrażnienie skóry, suchość, czasami lekkie łuszczenie się, uczucie pieczenia. Można temu zapobiec stosując retinoidy co drugi dzień na noc, a rano preparaty nawilżające skórę.