Leczenie trądziku metodą IPL

Od kilku miesięcy wspomagam leczenie trądziku zabiegami IPL. Pierwsze efekty są obiecujące. Zabiegi wykonywane co 7-14 dni przyśpieszają ustępowanie nie tylko zmian zapalnych, ale również zaskórników zamkniętych.
Urządzenie IPL emituje intensywnie pulsujące światło, które dociera w głąb skóry.

Impulsy światła niszczą beztlenowe bakterie trądzikowe, zmniejszają łojotok, udrażniają zatkane gruczoły łojowe i zwężają pory.
Terapia światłem przyczynia się do redukcji przebarwień pozapalnych oraz zwiększa produkcję kolagenu zmniejszając blizny potrądzikowe.

Urządzenie IPL mylone jest często z laserem. Jest to jednak zupełnie inna technologia niż laser.
Laser wytwarza światło monochromatyczne, zaś IPL wykorzystuje specjalną xenonową lampę błyskową wraz z systemem luster i filtrów wytwarzając światło polichromatyczne, które w przeciwieństwie do wiązki laserowej nie jest spójne.

Urządzenie BTL Exilite na którym pracuję wyposażone jest w dobry system chłodzenia, który niweluje uczucie pieczenia podczas zabiegu. Zaraz po zabiegu można wrócić do normalnych zajęć.
Badania przeprowadzone w licznych ośrodkach na całym świecie wykazały znaczne skrócenie czasu leczenia trądziku przy pomocy urządzenia IPL w porównaniu z tradycyjnymi metodami farmakologicznymi.

Reklamy

Garść wiedzy o P. acnes

Jednym z czynników odpowiedzialnych za powstawanie zmian zapalnych w trądziku są beztlenowe bakterie Propionibacterium acnes.
Bakterie te bytują głównie w gruczołach łojowych.

Przed okresem dojrzewania gdy gruczoły łojowe są nieczynne, nie znajdziemy w nich bakterii trądzikowych. Pojawienia się łojotoku stymuluje wzrost P. acnes. Jałowy dotychczas gruczoł łojowy staje się rezerwuarem beztlenowych bakterii trądzikowych. Ich liczba jest wprost proporcjonalna do stopnia nasilenia łojotoku.

Te drobnoustroje żywią się łojem i jako beztlenowce giną w kontakcie z powietrzem. Mają właściwości lipolityczne, co prowadzi do powstawania wolnych kwasów tłuszczowych z trójglicerydów zawartych w łoju. Wolne kwasy tłuszczowe działają drażniąco na gruczoł łojowy, przyczyniając się w istotny sposób do powstawania zmian zapalnych. Jedyną metodą zmniejszenia liczebności P. acnes jest uregulowanie łojotoku.

Największe i najbardziej aktywne gruczoły łojowe znajdują się na twarzy, w górnej części tułowia i na ramionach. Determinuje to pojawianie się zmian trądzikowych głównie w tych okolicach.

Kilka ciekawostek

1. Trądzik pospolity, zwany inaczej młodzieńczym, jest schorzeniem skóry znanym już w starożytności. Opisywany był przez Arystotelesa /IV w p.n.e./ i Pliniusza / I w n.e./. Łacińska nazwa choroby „acne”, powstała na skutek błędu pisarskiego popełnionego ponad tysiąc lat temu w czasie przepisywania księgi medycznej. Zmieniono wówczas w wyrazie acme / szczyt, wierzchołek po łacinie/, literę m na n. Mianem „acme” określano w tamtych czasach kształt wykwitów chorobowych występujących w trądziku.

2. Lekarz  Otto Schaefer, który przez 30 lat leczył Inuitów na dalekiej kanadyjskiej Północy był świadkiem, jak porzucają życie w społecznościach rybaków i myśliwych, by przyjąć kulturę Zachodu i przenieść się do miast. Trądzik, jak donosił Schaefer, praktycznie u nich nie występował, dopóki odżywiali się w tradycyjny sposób. Ale po zmianie diety mieli go tak samo często jak inni mieszkańcy Kanady.

3. Dr Staffan Lindeberg z uniwersytetu w Lund w południowej Szwecji wyruszył w podróż na drugi kraniec świata. Dokładniej – na Wyspy Trobriandzkie w archipelagu Papui-Nowej Gwinei. Doktor Lindeberg, specjalista medycyny rodzinnej i badacz związków między ewolucją a zdrowym żywieniem, zamierzał sprawdzić, czy Trobriandczyków nękają te same choroby co mieszkańców Zachodu. Część badań miał prowadzić na wyspie Kitawa zamieszkanej przez zaledwie 2250 ludzi. Gdy tam dotarł, Kitawańczycy wciąż nie mieli elektryczności nie używali telefonów ani pojazdów silnikowych, znali tylko niewiele z zachodnich towarów. Cukier, przetworzone węglowodany, alkohol, kawa, herbata, oleje i mleko były tu rzadkością, a przeciętny mieszkaniec wyspy czerpał z nich mniej niż 0,2 proc. kalorii. Jadł za to dużo roślin: jam, taro i tapiokę, banany, papaję, mango, arbuzy, ananasy, orzechy kokosowe oraz ryby. Przez siedem tygodni Lindeberg zbadał 1200 osób powyżej 10. roku życia. Okazało się, że Kitawańczycy nie umierali nagle na zawał czy udar, nie cierpieli ani na niedożywienie, ani na nadwagę, ani na nadciśnienie, ani na cukrzycę. A do tego wszystkiego nie mieli trądziku. Lindeberg, który jako lekarz pierwszego kontaktu sam w Szwecji diagnozował go u swoich pacjentów, wśród zbadanych Kitawańczyków nie znalazł ani jednego z objawami tej choroby.

4. Prof. Walter C. Willett, epidemiolog z Uniwersytetu Harvarda uważa że  nowoczesne metody produkcji odtłuszczonego mleka radykalnie zmieniają jego właściwości.  Aby powstało chude mleko, maszyny zwane separatorami usuwają z niego cząsteczki tłuszczu,  oraz część obecnych w mleku hormonów, głównie estrogeny i progesteron,  pozostawiając androgeny oraz znany nam już insulinopodobny czynnik wzrostu IGF-1. Odtłuszczone mleko ma więc zmieniony skład niestety także gorzej wygląda i smakuje. Aby przywrócić mu kremowy odcień i smak producenci dodają do niego białka serwatki. Tymczasem z obserwacji na zwierzętach wynika, że związki te mogą wywierać na organizm wpływ podobny do męskich hormonów. Wszystko to sprawia, że picie odtłuszczonego mleka może prowadzić u kobiet do zaburzeń owulacji, u obu płci  do powstawania krostek, grudek i zaskórników.
Naukowcy z Harvardu potwierdzili ten fakt w dużym badaniu klinicznym. Okazało się, że wśród 16 tys. amerykańskich nastolatków trądzik występował częściej u osób pijących mleko odtłuszczone.

Retinoidy w leczeniu trądziku

Retinoidy to ważna grupa leków stosowanych w leczeniu trądziku. Pod względem chemicznym są pochodnymi witaminy A. Odgrywają istotną rolę w terapii trądziku, ponieważ hamują proces tworzenia się zaskórników, zmniejszają łojotok i zmniejszają stan zapalny.  Mają więc działanie wielokierunkowe i dlatego są skuteczne. Stosuje się je w formie doustnej i zewnętrznej. Preparaty zewnętrzne zawierające retinoidy są aplikowane na skórę w postaci żeli i kremów. Do najbardziej znanych należą: Differin krem i żel, Isotrex żel, Locacid krem i dwuskładnikowy preparat Epiduo, który oprócz retinoidu zawiera nadtlenek benzoilu.
Trądzik jest dolegliwością przewlekłą, o nawrotowym charakterze. Po wyleczeniu ostrego stanu duże znaczenie ma więc prowadzenie tak zwanej terapii podtrzymującej. Retinoidy odgrywają ważną rolę jako element składowy tej terapii. Prowadzi się ją przez kilka miesięcy,  po zakończeniu doustnego lub miejscowego leczenia antybiotykami. W pierwszym okresie stosowania retinoidy mogą spowodować przejściowe zaostrzenie zmian zapalnych, co  skłania wiele osób  do przerwania terapii.

Główne działania niepożądane retinoidów stosowanych miejscowo to: podrażnienie skóry, suchość, czasami lekkie łuszczenie się, uczucie pieczenia. Można temu zapobiec stosując retinoidy co drugi dzień na noc, a rano preparaty nawilżające skórę.